روی جعبه روتر عددهای بزرگ نوشته شده؛ روی میز کار، تماس تصویری قطع میشود. تفاوت وایفای و اترنت بیشتر از سرعت تبلیغاتی است. یکی محیط مشترک رادیویی است، دیگری مسیر اختصاصی روی سیم.
سرعت اسمی در برابر سرعت واقعی
وایفای ۶، ۶E و ۷ پهنای باند بیشتری آوردهاند و در فاصله کم میتوانند برای استریم و وب کاملاً کافی باشند. اما عدد جعبه بین چند دستگاه، دیوار، همسایه و تداخل تقسیم میشود. کابل گیگابیت (و در خیلی از دفترها ۲.۵ یا ۱۰ گیگ) همان ظرفیت را با نوسان خیلی کمتر میدهد.
اگر تست سرعت روی گوشی عالی است و روی لپتاپ کاری ضعیف، اول باند (۲.۴ در برابر ۵/۶ گیگاهرتز)، فاصله تا آنتن و اینکه آیا دستگاه به نقطه دسترسی شلوغ چسبیده را چک کنید — نه اینکه فوراً ISP را مقصر کنید.
تأخیر و پایداری؛ جایی که کابل میدرخشد
برای تماس، دسکتاپ از راه دور، بازی رقابتی و انتقال فایل بزرگ روی شبکه داخلی، تأخیر پایین و نبود رها شدن بسته مهمتر از پیک سرعت است. کابل اینجا معمولاً پیشبینیپذیرتر است. وایفای با مایکروویو، بلوتوث شلوغ، و حرکت بدن انسان تغییر میکند.
Mesh خوب پوشش را بهتر میکند، اما هر پرش بیسیم هزینه دارد. دستگاه ثابت روی میز کار را اگر میتوانید با کابل بگذارید؛ موبایل را بیسیم نگه دارید. این تقسیم کار ساده، بیشتر از تعویض روتر گران نتیجه میدهد.
کی وایفای انتخاب درست است؟
جابهجایی، مهمان، دستگاههای IoT، و فضاهایی که کابلکشی سخت است. استانداردهای جدیدتر تداخل را بهتر مدیریت میکنند، مخصوصاً اگر کانال ۶ گیگاهرتز در دسترس باشد و دستگاههای قدیمی آن را شلوغ نکنند. رمز قوی، مهمان جدا، و بهروزرسانی سیستم روتر را جدی بگیرید؛ وایفای باز هنوز اشتباه رایجی است.
یک قانون عملی برای ۲۰۲۶
اگر دستگاه حرکت میکند، بیسیم. اگر پول درمیآورد یا اعصاب شما را خورد میکند، سیم. سرعت اینترنت ورودی را با لینک داخلی قاطی نکنید؛ کابل داخل خانه اینترنت شما را از ۵۰ مگ به ۵۰۰ تبدیل نمیکند اگر خود خط همان ۵۰ باشد. اول گلوگاه را پیدا کنید، بعد سختافزار بخرید.